How to be "cool"

Είσαι cool; Αν ναι τότε σταμάτα να διαβάζεις. Γιατί αυτό θα έκανε κάποιος πραγματικά cool. Αν όχι είμαστε εδώ για να σε βοηθήσουμε να εξασκηθείς στην απόκτηση coolοσύνης (αν ήσουν cool δε θα αναρωτιώσουν αν είναι πραγματική λέξη).
Τι σημαίνει να είσαι cool; Να μη νοιάζεσαι. Να μη νιώθεις. Να μην εκπλήσεσαι. Να έχεις μια λακωνική απάντηση για όλα. Να ξέρεις πως ό,τι και να γίνει δε θα εμφανιστεί ρυτίδα έκφρασης στη μάσκα που ονομάζεις πρόσωπο. Οι καλύτεροι πλαστικοί χειρούργοι θα ζήλευαν το τόσο λείο δέρμα σου. Μπάσταρδε.
Cool σημαίνει "κρύος" αλλά και "δροσερός".Εσύ διαλέγεις τον δεύτερο όρο. Κάποιοι θα σε πουν "γάιδαρο", "αναίσθητο", "ρομπότ". Άστους. Απλά δεν είναι cool. Ένας cool τύπος σαν εσένα ξέρει με τι αξίζει να ασχοληθεί. Γιατί να αναλώνεις τον χρόνο σου σε συναισθήματα (πφ) και "τους άλλους ανθρώπους", στο να αναπτύσεις το πνεύμα σου ή τις γνώσεις σου, στο να δημιουργείς πραγματικές σχέσεις;

"Αυτά είναι για αδερφάρες", όπως λέει και ο Β.

Ο cool τύπος ασχολείται με πιο σημαντικά πράγματα: την εμφάνιση, το τι θα πει και πως και σε ποια/ον, το να χτίσει το σώμα του, το να είναι πάντα ανώτερος και ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ. Ακόμα κι αν δε μπορεί να εξηγήσει πως και για ποιο λόγο. Έτσι είναι. Αν ρωτάς δεν είσαι cool.

Αυτά για την ώρα γιατί έχουμε και δουλειές. Αν το άρθρο έχει επιτυχία ίσως υπάρξει και ΒΟΛ.2. Ίσως. Είμαι πολύ κουλ για να γράφω οδηγούς βοήθειας σε blogs...

Α, και καλή χρονιά να έχουμε.

In Time - Review

Θέλω απλά να δηλώσω πως η πραγματική βαθμολογία του "In Time" δεν είναι 6,6 όπως δηλώνει το Imdb. 6,6 να είναι τα δευτερόλεπτα αυτών που το ψήφισαν.Η ταινία είναι γαμάτη όπως λέμε στο χωριό μου και η αλληγορία της , ανατριχιαστική . Περιληπτικά , πρόκειται για μια ιστορία σε ένα φανταστικό κόσμο όπου οι άνθρωποι σταματούν να μεγαλώνουν στην ηλικία των 25 αλλά μη χαίρεσαι , δε τελειώνει εδώ, δεν είναι ελληνικό το σενάριο.Οι άνθρωποι λοιπόν όταν γεννιούνται έχουν ένα ρολόι που μετράει αντίστροφα και ξεκινάει μόλις φτάσεις στα 25.Μάντεψε τι γίνεται όταν τελειώσει ο χρόνος...Ναι,πεθαίνεις.Και επειδή παράλληλα με αυτή τη παράνοια παίζει και το σκηνικό του ότι δεν υπάρχουν χρήματα στον κόσμο,αλλά όλες οι συναλλαγές γίνονται με ανταλλαγή χρόνου ζωής,το σενάριο γαματοποιείται αυτόματα στο maximum.
Ο Will Sallas (Justin Timberlake) λοιπόν, ένας άνθρωπος που αναγκάζεται να δουλεύει σε άθλιες καταστάσεις σε ένα γκέτο για να γεμίζει ίσα ίσα το ρολόι του 24 ώρες ανά ημέρα, μην τον αφήνοντας ούτε καν να κοιμηθεί κανονικά ,κατηγορείται για έναν φόνο που τον καθιστά "κουκουλοφόρο-φοιτητή-συνταξιούχο",δηλαδή στόχο της αντίστοιχης αστυνομίας τους , τους Time Keepers.Μέσα σε ένα μπλέξιμο αρχίζει ένας πολύ ιδιαίτερος πόλεμος επιβίωσης-εκδίκησης κατά του "συστήματος".
Αυτό που με ενθουσίασε στην ταινία είναι το πόσο έξυπνα παρουσιάζει τη ζωή μας μέσα από μια υπερβολή.Χωρίς να μιλάει σα τζιβαίος ψευτοαριστεροαναρχικοεπαναστάτης , σου δείχνει το αληθινό πρόσωπο του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης.Δε φοβάται να δείξει ξεκάθαρα τη σχέση εξουσίας-πλούτου με τα μέσα καταστολής και αντίστοιχα τη σχέση αυτών με τον "υπόκοσμο".Ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών , σε βάζει στη θέση του να ξεσπάσεις το άχτι σου για όλα τα απάνθρωπα που νιώθεις ότι σου έχει επιβάλει αυτό το σύστημα που τόσο μισείς και που το βλέπεις να προσπαθεί να κάνει τα πάντα εναντίον σου , προκειμένου να επιβιώσει.
Μπράβο στον Justin Timberlake πού όσο πάει ανεβαίνει και πιο πολύ στα μάτια όλων ,ακόμα  περισσότερο και από τις συνεργασίες με τους Lonely Island.
ΜΠΡΑΒΟ στην Amanda Seyfried γιατί την απίστευτη ομορφιά της στο έργο!
Αρκετά Χολυγουντιανή , αλλά ενδιαφέρουσα μουσική.
Εγώ θα τη βαθμολογούσα άνετα με 8 και θα την πρότεινα σε όλους όσους νιώθουν πιεσμένοι αυτή τη περίοδο να την δουν.Τα μηνύματα πραγματικά αξίζουν .
Κλείνοντας ! Ντου και ξύλο σε αυτούς που δεν θα καταλάβουν την αλληγορία, τιμή και δόξα σε αυτούς που θα δείξουν έστω και ένα "μεσαίο δάχτυλο" στις σκηνές με τους Time Keepers.

True Romance

Όταν πας να κάνεις κάτι επικίνδυνο του στυλ… να πηδήξεις απ’ το φράχτη του σπιτιού της, ένα βράδυ, που δεν την αφήνουν οι γονείς της να βγει γιατί αύριο έχει μάθημα, ή πρέπει να πάει στη γιαγιά της, ή πρέπει να φυλάξει το μικρό της αδερφό και χίλιους δύο άλλους λόγους. Εσύ αφού έχεις καταφέρει λοιπόν κρυφά να βρεθείς στον κήπο της και της ψιθυρίζεις γλυκά ένα ωραίο τραγούδι κάτω απ’ το παράθυρό της, φροντίζοντας να στείλεις τις (φάλτσες μεν, αλλά δεν έχει καμία σημασία) νότες της φωνής σου κατευθείαν μες στο δωμάτιό της, όταν συνειδητοποιείς (!) ότι το παράθυρό της είναι κλειστό και αυτοφασκελώνεσαι, γιατί ξέρεις ότι δεν πρόκειται να το πάρει ποτέ χαμπάρι έτσι και λες: «Τώρα τι θα κάνω; Να της στείλω μήνυμα ήηηη…» ΤΑΤΑΝ! Και το μάτι σου πέφτει στο σωλήνα, πάνω στον τοίχο που καταλήγει ακριβώς δίπλα απ’ το παράθυρό της. «Ή τώρα ή ποτέ!» σκέφτεσαι. Οπότε καταλαβαίνεις τι γίνεται… Πας να ανέβεις το σωλήνα, και στη μέση περίπου αντιλαμβάνεσαι τι μαλακία πας να κάνεις, γιατί ο σωλήνας είναι πολύ λεπτός και δεν έχεις από πού να κρατηθείς. Επομένως, πέφτεις κάτω με την πλάτη στο γρασίδι, γκαρίζοντας αρκετά ώστε να σηκώσεις όλη τη γειτονιά στο πόδι, και εκεί που ελπίζεις ότι ενώ όλοι σε βρίζουν, θα ξεπεταχτεί μέσα απ’ το πλήθος η δικιά σου και θα σου χαρίσει ένα ρουφηχτό φιλί, το οποίο θα σε απαλύνει απ’ τον πόνο των σπασμένων πλευρών σου και θα κάνει όλους τους υπόλοιπους γύρω σου, να ανατιναχτούν σαν τερατάκια σε 8-μπιτο video game (βλέπε game boy), ενώ ταυτόχρονα θα φυτρώσει ως δια μαγείας μια μπέρτα στην πλάτη σου που θα σου δώσει τη δύναμη να σηκωθείς ξανά στα πόδια σου, να την πάρεις στη αγκαλιά σου και να πετάξεις σαν τον Σούπερμαν, μαζί της μέχρι την κορυφή του Hollywood, οπού εκεί θα ουρλιάζετε σαν τους λύκους βλέποντας όλο τον κόσμο κάτω απ’ τα πόδια σας και θα της κάνεις πρόταση γάμου! Αντί αυτού, η γκόμενα θα βγει έξω, έξαλλη επειδή την έχεις κάνει ξευτίλα σ’ ολόκληρη τη γειτονιά λέγοντάς σου: «Άει στο διάολο ρε μαλάκα, δε γουστάρω να σε ξαναδώ στα μάτια μου…!» και θα φύγεις, κλαίγοντας, κουτσαίνοντας και κρατώντας τη σπασμένη σου μέση, σαν να είσαι ο Μπεν Στίλλερ σε κάποιον απ’ τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους.

Υ.Γ. : Το να αναφέρω ότι γυρίζοντας προς το σπίτι σε κουτσουλάει ένα περιστέρι, σε χτυπάει κεραυνός και αφού έχεις αρπάξει φωτιά σε σβήνει την τελευταία στιγμή ο ατελείωτος χιονιάς που σ’ έχει βάλει στόχο και τελικά πέφτει όλος επάνω σου, ενώ όταν φτάνεις σπίτι, αντιλαμβάνεσαι ότι έχει πλημμυρίσει απ’ τη βρύση που ξέχασες να φτιάξεις και ευτυχώς, γιατί πιο πριν είχε πάρει φωτιά όλο σου το σπίτι και αν δεν πλημμύριζε θα καιγόταν η πολυκατοικία, το θεωρώ αμελητέο, γιατί ούτως ή άλλως, έτσι γίνονται πάντα αυτά!