Είχε κάτι καλές προσπάθειες για να σου ταράξει το στομάχι, αλλά θα μπορούσε να έχει πολύ περισσότερες, σύμφωνα μ'αυτά που είχα ακούσει και μόνο.
Σεναριακά, είναι ένα story που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε 20λεπτο short film και το αποτέλεσμα να βγει πολύ καλύτερο. Τέλοσπάντων, εγώ το είδα μόνο και μόνο για να δω γιατι φαγωθήκανε όλοι και πόσο στ'αλήθεια σιχαμερό θα ήτανε (θύμα του publicity που έπεσε) Επίσης θα ήταν καλύτερο να το έχω δει προτού δω το επεισόδιο "The Human Centipad" του South Park -το οποίο το διακωμωδούσε τόσο ωραία-
Μην ασχοληθείτε, δεν αξίζει καν τη φασαρία που προκάλεσε. -Παρόλα αυτά θα το δούμε και το 2, εφόσον πέσαμε στη παγίδα του 1 (ongoing θύμα :P)-
Αυτός ο χειμώνας, δε θέλει να μας αποχωριστεί με τίποτα έτσι; Σηκώνομαι το πρωί, φτιάχνω ένα ζεστό καφεδάκι, ανοίγω τα παντζούρια να μπει λίγο φω..ΑΑΑΑΑΑΑΚ! ΧΙΟΝΙ! ΠΑΛΙ! ΚΑΤΑΡΑ! Με συγχωρείς καλέ μου χειμώνα, σε λατρεύω, σε προτιμώ απ' το καλοκαίρι, γουστάρω κρύο, χιόνι και τα συναφή, αλλά μας πήδηξες φέτος. Τέλος πάντων να μην τα πολυλογώ ψήθηκα να σκηνοθετήσω εγώ το δεύτερο επεισόδιο των Playlists που ξεκίνησε ο φίλος Victor. Με αφορμή το χειμωνιάτικο κλίμα και βάση τα τελευταία μου ακούσματα, θα επιχειρήσω να φτιάξω την κατάλληλη μουσική ατμόσφαιρα..
Πρώτο κομμάτι από τους εξαιρετικούς Raveonettes που μπορώ να πω ότι τους έλιωσα φέτος, απ' τον τελευταίο τους δίσκο "Raven in the Grave" :
Και μιας και ξεκίνησα απ' τα Shoegaze, δεύτερο κομμάτι θα χώσω A Place to Bury Strangers απ' το ολόφρεσκο τους Single:
Επόμενους θα βάλω τους Foals, άλλη μία μπάντα που έχω λιώσει τελευταία και πραγματικά δυσκολεύτηκα να επιλέξω κομμάτι τους... Κατέληξα όμως σε αυτό:
Φυσικά, δεν μπορούσα να μην βάλω τους The Horrors, αν και παραπέμπουν σε πιο καλοκαιρινό κλίμα ίσως. Μπορεί να φταίει και το βίντεο βέβαια... Αλλά δε μαμιέται; Εμένα μου ταιριάζει.
Ωραία μέχρι στιγμής. Τώρα θα βάλω ένα καινούριο κομματάκι που μου έχει κάνει φοβερή εντύπωση πως δεν έχει ακουστεί καθόλου, ακόμα τουλάχιστον. Είναι απ' τους Discodeine και συμμετέχει ο Jarvis Cocker απ' τους Pulp. Τσεκάρετε το.
Και αφού το γυρίσαμε στον πιο ηλεκτρονικό ήχο, μπορώ να βάλω επιτέλους και τους αγαπητούς μου Crystal Castles, αλλά όχι το "Not In Love" που παρ' όλο που το γουστάρω το ξέρετε όλοι.
Χμμμ... μετά λέω να βάλω τους The Rapture γιατί μετράνε και μπορεί να γίνει σωστή μετάβαση με αυτά που θα ακολουθήσουν. Τι λέτε; (Με ύφος Bob Ross ξέρω γω..)
The Vaccines μετά. Αυτή είναι μια καινούρια μπαντούλα που έχει αρχίσει και ακούγεται αρκετά. Και γιατί όχι στην τελική;
Στη συνέχεια μια φοβερή Indie Rock μπαντούλα που ανακάλυψα πρόσφατα και σας προτείνω να τσεκάρετε είναι οι Two Door Cinema Club.
Και αφού ανέβηκε εμφανώς η διάθεση θα την ισορροπήσω λιγάκι με τους Digitalism. Όχι πολύ καινούριο κομμάτι, έχουν βγάλει και πιο πρόσφατο δίσκο, αλλά αυτό μου ταιριάζει περισσότερο..
Αυτά για σήμερα παίδες. Το τοπ 10 μου έληξε, παρ' όλο που παρέλειψα πολύ σημαντικά πράγματα όπως καινούριους Kasabian, Black Keys, Miles Kane, Noel Gallagher's High Flying Birds και αρκετά ακόμα, τα αφήνω για το επόμενο playlist.
Αρκετά πια με τα καλαμπουράκια για τον Άγιο Βαλεντίνο, με τους Οδηγούς Επιβίωσης, τους Cool τύπους, τα αμέτρητα πλέον posts του TelisJay-Tegg και τα ποντίκια που τα κάνουνε στιφάδο γιατί είναι πουτάνες της προσοχής και δεν ξέρουν να τραβάνε αρκετά καλλιτεχνικές φωτογραφίες για το FB. Ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε, να φτύσουμε ιδρώτα και αίμα, να γίνουμε άντρες, να πεθάνουμε και να ξαναγεννηθούμε, να καούμε στην ίδια μας τη φλόγα, να σπάσουμε το ατσάλι (Steel), να κατεδαφίσουμε ουρανοξύστρες.. εε.. ουρανοξύστες (ναι αυτό είναι το σωστό), να ρίξουμε τις κυβερνήσεις!!! Ναααα… έχασα τη μπάλα. Ας σοβαρευτούμε εν ολίγοις. Σ’ αυτό το post έχω να πω κάποια πραγματάκια για μερικούς τύπους ανθρώπων που σιχαίνομαι. Ο λόγος για τον οποίο το κάνω είναι γιατί βρίσκομαι σε μία απ’ τις χειρότερες ψυχολογικές περιόδους της ζωής μου και ξέρω ότι δυστυχώς δεν είμαι ο μόνος. Έχω αρχίσει σιγά σιγά να πλήττω απ’ την καθημερινή ρουτίνα, να χάνω το χιούμορ μου, την όρεξη και το ενδιαφέρον για κάποια σημαντικά πράγματα. Το μόνο που κάνω είναι να περιμένω να περάσει ο γαμημένος καιρός. Εγώ που ποτέ δεν ήμουν φαν των εορτών (εκτός των Χριστουγέννων που γαμάνε) έφτασα στο σημείο να περιμένω πως και πως την επόμενη για ξεφύγω επιτέλους απ’ την πόλη που σπουδάζω, που όσο κ’ αν μου αρέσει, πλέον δεν αντέχω να κάθομαι ούτε λεπτό. Αυτό όμως το βλέπω και στην παρέα μου, στους κολλητούς μου και σε όλους τους κοντινούς μου ανθρώπους. Όλοι μαζί περιμένουμε να περάσει αυτή περίοδος μπας και φτιάξουν τα πράγματα. Μέγα λάθος η αναμονή και το ξέρουμε όλοι. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι λίγο νεύρο και αρκετό θράσος για να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που μας τη σπάνε και μας οδηγούν σ’ αυτή την κατάσταση. Να μας φτιάξει λίγο η διάθεση ρε παιδί μου. Θα κάνω ένα μικρό βήμα εγώ τώρα λέγοντας ένα τεράστιο “FUCK YOU!!!” στους εξής τύπους ανθρώπων (έτσι για να τα βγάλω από μέσα μου):
FUCKYOU σε ΠΑΣΠίτες και ΔΑΠίτες! Ρε μαλάκες, είναι δυνατόν να υπάρχετε ακόμα; Θέλετε να πείτε ότι εσείς είστε ΟΚ; Έχετε δουλειές αβέρτα, οι γονείς σας δεν έχουν κανένα οικονομικό πρόβλημα, το χαράτσι γαμάει, το πετρέλαιο είναι φτηνό και μόλις πάρετε το κωλόχαρτο σας θα έχετε λεφτά και για τα δισέγγονα σας; Και αν έχετε πρόβλημα, τότε ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΜΠΟΥΤΣΟ δεν το διαλύετε; Είναι τόσο σημαντικό για σας το να περάσετε ένα γαμομάθημα με 7 αντί για 5 επειδή θα σας δίνουν τις απαντήσεις τα συν-κομματόσκυλα σας απ’ το να σώσετε μια γαμημένη χώρα; Δεν καταλαβαίνετε ότι η ύπαρξη σας τους δίνει δύναμη; Όλη η δεξιά ενώνεται απειλητικά το έχετε πάρει είδηση αυτό; Κάνετε και παρτάκια κάθε τόσο… ΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΕΤΕ, μπορείτε να μου πείτε;
FUCKYOUστους γραφειοκράτες! Όταν σε μια κωλοσχολή Καλών Τεχνών που ακόμα δεν έχει προλάβει καν να αναγνωριστεί όσο πρέπει και υπάρχουν ακόμα άτομα που την αποφεύγουν επειδή δεν έχει αποκτήσει το «όνομα» που της αξίζει, παρ’ όλο που έχει όλες τις προοπτικές και τα φόντα να γίνει η καλύτερη στην Ελλάδα, βλέπεις ότι οι φοιτητές βαθμολογούνται βάσει απουσιών και όχι εργασιών και πραγματικής δουλειάς και αυτή η σχολή βρίσκεται στη ΦΛΩΡΙΝΑ (!!!) όχι στην Αθήνα που ούτως ή άλλως οι σχολές τις είναι ένα μπάχαλο… Πώς να πάει μπροστά αυτή η χώρα ρε πούστη; Με τι όρεξη και δύναμη να συνεχίσει κανείς να σπουδάζει εκεί; Νοιώθαμε ήδη φυλακισμένοι σ’ αυτή τη μικρούλα πόλη, τώρα με το νέο νόμο τριπλοκλειδώσανε και τα λουκέτα.
FUCKYOU στους κωλομπαράδες ποδοσφαιρόφιλους γιατί μου σπάνε τα νεύρα. Σ’ αυτούς που κάθε φορά που κερδίζει ο ΠΑΟΚ (λέμε τώρα, τυχαία μην παρεξηγηθούμε), βγαίνουν σε κάποιο μαγαζί να το γιορτάσουν βρίζοντας τον DJ που δεν χώνει τις μαλακίες που του ζητάνε. Είναι DJ και όχι Jukebox! Έχει το ΔΙΚΟ του πρόγραμμα και ΑΥΤΟΣ αποφασίζει αν αυτό που του ζητάς μπορεί να το παίξει. Γιατί δεν είσαι μόνος σου στο μαγαζί, μπάχαλε! Capish?
Και τέλος FUCK YOU στους χαφιέδες που μπαίνουν στη ζωή σου ως φίλοι μέχρι να σου πιούν και την τελευταία σταγόνα αίματος. Αυτοί που με τη συμπεριφορά τους σε προκαλούν να τους δώσεις πράγματα και εσύ δεν εισπράττεις ποτέ τίποτα απ’ αυτούς. Αυτοί που κάνουν ό,τι κάνεις μέχρι να γίνουν σαν εσένα για να σου αποδείξουν ότι είναι καλύτεροι. Αυτοί που μπαίνουν στην παρέα σου για να την κλέψουν από σένα. Είναι αυτοί που ποτέ δεν σε στήριξαν και ποτέ δεν θα το κάνουν. Έμαθα από πολύ νωρίς, από τότε που ήμουν ακόμα έφηβος, ότι η φιλία (και η σχέση) είναι σαν το τζάμι. Παίξε μπάλα πάνω του. Αν σπάσει μπορείς να το κολλήσεις μα οι ρωγμές θα μείνουν και πλέον θα είναι πιο εύθραυστο από ένα καινούριο. Η ειλικρίνεια είναι το μαγικό κλειδί για να κρατήσει. Άμα δεν το βρίσκεις, σήκω φύγε παίχτη, δεν έχει κάτι άλλο να κάνεις εδώ.
Αυτά για σήμερα… Προτείνω να δείτε το παρακάτω βίντεο απ’ το θαυμάσιο 25th Hour του SpikeLee. (Και φυσικά ολόκληρη την ταινία, αν δεν το έχετε κάνει ακόμα).
