Πήγα σήμερα στην Εθνική Τράπεζα και είδα τη χειρότερη θεατρική παράσταση της ζωής μου. Είχα το νούμερο 404, αλλά παρ' όλα αυτά κάθισα μπροστά-μπροστά και δεν μου είπε κανένας τίποτα. Οι θέσεις βέβαια μου φάνηκαν πολύ λιγότερες από 404 και για την ακρίβεια λιγότερες και από 100... Άρα αν μου έλεγε κάποιος ότι κάθομαι σε λάθος θέση, αναρωτιέμαι πως θα έβρισκα τη δικιά μου απ' τη στιγμή που δεν είχαν καν αρίθμηση...(;) Δεν είχε καν κυλικείο μέσα, για να αγοράσω τουλάχιστον ένα νεράκι και κάτι να ματσουλάω. Οι συντροφιές μου, κάτι συμπαθέστατα γερόντια που μύριζαν λιβάνι και... αυτή την κλασική μυρωδιά που δεν έχει όνομα, δεν ξέρουμε από πού ακριβώς προέρχεται, άλλα όλοι ξέρουμε πώς είναι. Γεροντίλα (;). Η είσοδος είχε πλάκα πάντως, που πάταγες ένα κουμπάκι και περίμενες να ανοίξει η ηλεκτρονική πύλη που σου λέει κάτι ακαταλαβίστικο σε διαστημική γλώσσα, με αρκετά χαμηλωμένη ένταση ώστε να μην μπορείς να συγκρατήσεις καμία λέξη. Μπαίνω μέσα σ' ένα θάλαμο νιώθοντας ότι μπαίνω στον κόσμο του Matrix ή κάτι τέτοιο, σίγουρος πλέον πως το έργο που θα παρακολουθούσα θα ήταν επιστημονικής φαντασίας, όπου ξεπετιέται άλλη μια πόρτα ακριβώς μπροστά μου και μια κάμερα μες στη μάπα μου που με προστάζει να κοιτάξω μέσα στο κατακόκκινο μάτι της. Τρόμαξα λίγο είναι η αλήθεια. Αλλά αφού άνοιξε και αυτή η πύλη και μπήκα στη μεγάλη αίθουσα, ανακουφίστηκα αντικρίζοντας τον κόσμο εκεί μέσα και μάλιστα με έπιασαν και τα γέλια γιατί αντιλήφθηκα ότι μόλις με είχαν troll-άρει. Παρ' όλα αυτά η παράσταση δεν είχε και πολύ ενδιαφέρον γιατί ουσιαστικά έδειχνε το ίδιο πράγμα επί 45 λεπτά. Λυπημένος κόσμος να προσπαθεί να συνεννοηθεί με οργισμένους, ίσως κρυφά λυπημένους επίσης, υπαλλήλους. "Μάλλον θα το έχει σκηνοθετήσει ο Andy Warhol, ή κάποιος αντίστοιχος...", σκέφτηκα. Τέλος πάντων, βαρέθηκα σε κάποια φάση απ' τη μονοτονία κ' έφυγα. Δεν είχε καθόλου δράση, ούτε μία ληστεία δεν έγινε εκεί μέσα. Δε βαριέσαι, τσάμπα ήταν το εισιτήριο... Ήταν θεατρική παράσταση, έτσι δεν είναι;
No comments:
Post a Comment